Resident non-domiciled
Luka między dwoma systemami – jak archaiczne prawo stało się narzędziem współczesnej optymalizacji
Jest coś fascynującego w tym, jak prawo z dziewiętnastego wieku stało się podstawą najnowocześniejszych strategii podatkowych wieku dwudziestego pierwszego. Typowa nie tylko dla Malty, ale dla wielu krajów prawa anglosaskiego koncepcja resident non-domiciled to relikt brytyjskiego imperium kolonialnego, koncepcja stworzona dla lordów i kupców, którzy mieszkali (resident) w koloniach ale uważali Anglię za swój prawdziwy dom (domiciled).
Gdy premier William Pitt Młodszy wprowadzał w 1799 roku pierwszy brytyjski podatek dochodowy, aby sfinansować wojny napoleońskie, nie przewidział, że tworzy system, który przetrwa ponad dwieście lat. Opodatkowanie na zasadzie remittance – czyli tylko od dochodów faktycznie sprowadzonych do kraju – było wówczas pragmatycznym rozwiązaniem: dochody z kolonialnych plantacji cukru i tytoniu i tak musiały być transportowane do Wielkiej Brytanii zgodnie z Navigation Acts, więc tam były sprzedawane i tam powstawał dochód do opodatkowania. System ten, początkowo dostępny dla wszystkich brytyjskich rezydentów, został w 1914 roku ograniczony tylko do osób bez brytyjskiego domicylu – nie przez przypadek czy lukę prawną, ale przez świadomą decyzję Parlamentu.
Malta, Cypr, Irlandia, Hong Kong, Singapur, Mauritius – wszystkie te miejsca odziedziczyły ten system jako część brytyjskiego dziedzictwa prawnego.
A potem ktoś zauważył lukę.
Świat podatkowy dzieli się na dwa obozy. Pierwsza grupa krajów – głównie ci wywodzący się z brytyjskiego common law – stosuje zasadę domicylu. Pytają: gdzie jest twój prawdziwy, trwały dom? Gdzie się urodziłeś, skąd pochodzisz w głębokim, prawnym sensie? Jeśli odpowiedź brzmi „gdzieś indziej”, traktują cię jak kogoś tymczasowego, przejściowego. Możesz mieszkać u nich dziesięć, dwadzieścia lat, ale jeśli twój domicyl jest gdzie indziej, nie będą opodatkowywać twoich zagranicznych dochodów. Albo będą, ale tylko te, które sprowadzisz do ich kraju. Remittance basis.
Druga grupa krajów – większość Europy kontynentalnej, włączając Polskę – nie rozumie lub nie uznaje koncepcji domicylu. Dla nich liczy się ośrodek interesów życiowych (centrum interesów osobistych oraz gospodarczych podatnika): gdzie faktycznie żyjesz, gdzie mieszka rodzina, gdzie prowadzisz działalność, gdzie są twoje więzi społeczne i ekonomiczne. Jeśli Twój ośrodek znajduje się w tym kraju – płacisz podatek od całości swoich światowych dochodów. Jeśli natomiast ośrodek interesów życiowych przeniesiesz gdzie indziej, przestajesz być ich rezydentem podatkowym. Koniec opodatkowania.
I tu powstaje magiczna luka.
Wyobraź sobie Polaka, który przeprowadza się na Maltę. Wynajmuje mieszkanie, spędza tam ponad sto osiemdziesiąt trzy dni rocznie, staje się maltańskim rezydentem podatkowym. Otrzymuje certyfikat rezydencji podatkowej od maltańskich władz – oficjalny dokument potwierdzający, że jest maltańskim rezydentem.
Ale Malta patrzy na jego domicyl. Polski. Nigdy nie został zmieniony, bo zmiana domicylu wymaga totalnego zerwania z krajem pochodzenia i zamiaru pozostania w nowym kraju na zawsze. Większość ludzi tego nie robi. Malta więc mówi: „Jesteś naszym rezydentem podatkowym, ale twój domicyl nie jest maltański, więc opodatkujemy tylko twoje maltańskie dochody i zagraniczne dochody przekazane (remitted) na Maltę. Reszta jest poza naszą jurysdykcją, bo twój prawdziwy dom jest gdzie indziej.”
Teraz ten sam człowiek patrzy na Polskę. Przeprowadził się na Maltę, mieszka tam ponad pół roku, tam ma mieszkanie, tam płaci rachunki, tam jest jego faktyczne codzienne życie. Polska patrzy na centrum interesów życiowych i mówi: „Nie jesteś już polskim rezydentem podatkowym. Twoje centrum życiowe jest na Malcie. Masz maltański certyfikat rezydencji. Nie jesteśmy już właściwym krajem do opodatkowania twoich dochodów.”
I nagle ten człowiek znajduje się w sytuacji, gdzie Malta mówi „nie opodatkujemy twoich zagranicznych dochodów, bo twój domicyl nie jest maltański”, a Polska mówi „nie opodatkujemy twoich dochodów, bo jesteś maltańskim rezydentem”. Jeśli zarabia ze źródeł zagranicznych – konsulting dla klientów niemieckich, zarządzanie portfelem dla Amerykanów, dywidendy z brytyjskich akcji – i nie przekazuje tych środków na Maltę, efektywnie płaci tylko maltańskie minimum pięć tysięcy euro rocznie. Niezależnie od tego, czy zarobi pięćdziesiąt tysięcy, czy pięćset tysięcy, czy pięć milionów.
To jest prosty rezultat faktu, że dwa systemy prawne mierzą rezydencję podatkową różnymi miarami. Jeden patrzy na domicyl, drugi na centrum interesów życiowych. I gdy odpowiednio się ustawisz, możesz znaleźć się między nimi w legalnej strefie zerowego opodatkowania.
Setki tysięcy ludzi na całym świecie funkcjonują w taki sposób, nie tylko na Malcie, ale także w wielu innych krajach, które stosują formułę resident on domicilled. Menadżerowie, konsultanci, freelancerzy, inwestorzy, właściciele firm. Przeprowadzają się z Polski na Maltę, z Niemiec na Cypr, z Włoch do Londynu (gdzie do bardzo niedawna było to możliwe). Uzyskują certyfikat rezydencji w nowym miejscu, tracą rezydencję w starym, i nagle ich efektywna stawka podatkowa spada z czterdziestu, pięćdziesięciu procent do zera lub prawie zera.
Oczywiście wymaga to faktycznej przeprowadzki. Nie możesz po prostu kupić certyfikatu rezydencji i udawać. Polski urząd skarbowy sprawdzi, gdzie faktycznie żyjesz. Jeśli mieszkasz w Warszawie, tylko formalnie masz maltański adres, certyfikat nic nie pomoże. Będziesz polskim rezydentem według zasady centrum interesów życiowych i zapłacisz polski podatek od światowego dochodu.
Ale jeśli faktycznie przeprowadzisz się, faktycznie przeniesiesz centrum życiowe, faktycznie będziesz spędzać większość roku w nowym miejscu – wtedy to rozwiązanie zadziała. Polska straci prawo do opodatkowania, bo przestaniesz być polskim rezydentem według polskich zasad. Malta nie będzie opodatkowywać zagranicznych dochodów niesprowadzonych, bo twój domicyl nie jest maltański według maltańskich zasad.
Archaiczne brytyjskie prawo kolonialne z dziewiętnastego wieku, które nigdy nie zostało zaktualizowane w wielu jurysdykcjach, stało się fundamentem jednego z najpotężniejszych narzędzi międzynarodowego planowania podatkowego dwudziestego pierwszego wieku.
I Malta to miejsce, gdzie to rozwiązanie działa najlepiej w całej Europie.
Rezydencja podatkowa na Malcie w 2026 roku: kategorie statusu i programy preferencyjne
Malta od lat zajmuje szczególne miejsce w krajobrazie międzynarodowego planowania podatkowego osób fizycznych. Fundamentem tej pozycji pozostaje zasada opodatkowania według źródła przekazu (remittance basis) — konstrukcja prawna pozwalająca rezydentom nieposiadającym maltańskiego domicylu na opodatkowanie wyłącznie dochodów powstałych na Malcie oraz dochodów zagranicznych faktycznie przekazanych do tego państwa. Dochody zagraniczne nieprzekazane na Maltę oraz — co stanowi szczególną cechę maltańskiego systemu — zagraniczne zyski kapitałowe pozostają poza zakresem opodatkowania.
Rok 2025 przynosi istotne modyfikacje w tym obszarze: podwyższone progi inwestycyjne dla programu stałego pobytu (MPRP), ugruntowanie statusu podatkowego cyfrowych nomadów (Nomad Residence Permit ze stawką dziesięciu procent) oraz kontynuację programów specjalnego statusu podatkowego (Special Tax Status) adresowanych do osób o wysokich dochodach.
Dla praktyków doradzających klientom rozważającym relokację na Maltę kluczowe znaczenie ma precyzyjne rozróżnienie między statusem imigracyjnym a statusem podatkowym — kategoriami, które choć powiązane, nie są tożsame i generują odmienne konsekwencje prawne.
Pojęcia fundamentalne: rezydencja, domicyl, zasada remittance
A. Rezydencja a domicyl
Maltański Income Tax Act (Cap. 123) operuje dwoma odrębnymi pojęciami determinującymi zakres obowiązku podatkowego.
Rezydencja zwykła (ordinary residence) powstaje przez fizyczną obecność przekraczającą sto osiemdziesiąt trzy dni w roku podatkowym lub przez zamiar stałego pobytu. Nabycie rezydencji uruchamia obowiązek podatkowy na Malcie.
Domicyl stanowi pojęcie odrębne od rezydencji i odnosi się do państwa trwałego zamieszkania lub pochodzenia. Cudzoziemiec przeprowadzający się na Maltę co do zasady zachowuje dotychczasowy domicyl zagraniczny — nawet po uzyskaniu maltańskiej rezydencji podatkowej. To rozróżnienie ma fundamentalne znaczenie dla zakresu opodatkowania.
B. Zasada remittance basis
Rezydenci nieposiadający maltańskiego domicylu (non-domiciled residents) podlegają opodatkowaniu według zasady remittance basis. W ramach tego reżimu opodatkowaniu podlegają:
- dochody powstałe na Malcie (Malta-source income),
- dochody zagraniczne faktycznie przekazane (remitted) na Maltę.
Zwolnieniu podlegają natomiast:
- dochody zagraniczne nieprzekazane na Maltę,
- zagraniczne zyski kapitałowe — niezależnie od tego, czy zostały przekazane na Maltę.
Ta ostatnia kategoria stanowi szczególną przewagę maltańskiego systemu w porównaniu z innymi jurysdykcjami europejskimi. Podczas gdy większość państw stosujących zasadę remittance opodatkowuje zyski kapitałowe w momencie ich przekazania, Malta zwalnia je bezwarunkowo.
C. Podatek minimalny dla rezydentów zwykłych
Od 2025 roku rezydenci zwykli (non-domiciled) nieobjęci żadnym programem specjalnym podlegają minimalnemu podatkowi rocznemu w wysokości pięciu tysięcy euro, jeżeli ich całkowity dochód światowy (powstały poza Maltą) przekracza trzydzieści pięć tysięcy euro. Regulacja ta ma na celu przeciwdziałanie sytuacjom, w których rezydent nie przekazuje żadnych dochodów i nie ponosi żadnego obciążenia podatkowego.
Kategorie rezydencji podatkowej i programy preferencyjne
A. Rezydencja zwykła — ścieżka domyślna
Rezydencja zwykła stanowi najczęstszy status dla obywateli Unii Europejskiej przeprowadzających się na Maltę bez korzystania z programów specjalnych.
Opodatkowanie następuje według stawek progresywnych od zera do trzydziestu pięciu procent, przy czym podstawę opodatkowania stanowią wyłącznie dochody przekazane na Maltę oraz dochody ze źródeł maltańskich. Zagraniczne zyski kapitałowe pozostają całkowicie zwolnione.
Zastosowanie znajduje podatek minimalny w wysokości pięciu tysięcy euro (przy przekroczeniu progu dochodowego trzydziestu pięciu tysięcy euro).
Status ten okazuje się optymalny dla osób dysponujących znacznym majątkiem, które mogą finansować życie na Malcie z przekazów kapitałowych (niestanowiących dochodu) lub z zagranicznych zysków kapitałowych (zwolnionych z opodatkowania). W takich przypadkach efektywne obciążenie podatkowe może być zerowe lub ograniczone do podatku minimalnego.
B. Programy specjalnego statusu podatkowego
Programy Special Tax Status oferują zryczałtowaną stawkę podatkową w zamian za minimalną roczną kontrybucję podatkową. Stanowią rozwiązanie dedykowane osobom o wysokich dochodach, które przekazują na Maltę kwoty, przy których stawka progresywna trzydziestu pięciu procent generowałaby istotne obciążenie.
Global Residence Programme (GRP)
Program adresowany do obywateli państw spoza Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
Stawka podatkowa wynosi zryczałtowane piętnaście procent od zagranicznych dochodów przekazanych na Maltę. Minimalny podatek roczny to piętnaście tysięcy euro (obejmuje wnioskodawcę głównego i osoby zależne).
Wymagania dotyczące nieruchomości w 2025 roku kształtują się następująco: zakup nieruchomości o wartości minimum dwustu siedemdziesięciu pięciu tysięcy euro (Malta północna i centralna) lub dwustu dwudziestu tysięcy euro (Malta południowa i Gozo), alternatywnie najem za minimum dziewięć tysięcy sześćset euro rocznie (odpowiednio osiem tysięcy siedemset pięćdziesiąt euro dla lokalizacji południowych).
Warunek dodatkowy: beneficjent nie może przebywać dłużej niż sto osiemdziesiąt trzy dni w żadnej innej pojedynczej jurysdykcji.
The Residence Programme (TRP)
Program stanowi odpowiednik GRP dla obywateli Unii Europejskiej, EOG i Szwajcarii. Warunki — stawka piętnastu procent, minimalny podatek piętnastu tysięcy euro, identyczne progi nieruchomościowe — są lustrzanym odbiciem programu GRP.
Przewaga nad rezydencją zwykłą: pewność prawna i niższa stawka (piętnaście versus trzydzieści pięć procent) przy znaczących przekazach dochodów.
Malta Retirement Programme (MRP)
Program dedykowany emerytom (obywatelom UE i państw trzecich) otrzymującym świadczenia emerytalne.
Stawka podatkowa wynosi zryczałtowane piętnaście procent od zagranicznej emerytury przekazanej na Maltę. Minimalny podatek to siedem tysięcy pięćset euro (wnioskodawca główny) plus pięćset euro za każdą osobę zależną.
Warunek kwalifikacyjny: dochód z emerytury musi stanowić co najmniej siedemdziesiąt pięć procent całkowitego dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Ograniczenie: zatrudnienie jest co do zasady zabronione (z wyjątkiem funkcji niewykonawczych członków zarządów).
C. Nomad Residence Permit (NRP)
Regulacje dotyczące cyfrowych nomadów, ugruntowane w latach 2024–2025, ustanawiają odrębny reżim podatkowy dla osób pracujących zdalnie na rzecz zagranicznych pracodawców.
Stawka podatkowa wynosi zryczałtowane dziesięć procent od dochodu z autoryzowanej pracy zdalnej. Pierwsze dwanaście miesięcy rezydencji objęte jest całkowitym zwolnieniem (stawka zero procent) — ułatwieniem mającym na celu adaptację w nowej jurysdykcji.
Próg dochodowy: dochód brutto musi przekraczać czterdzieści dwa tysiące euro (wartość na 2025 rok).
Istotne zastrzeżenie: reżim NRP obejmuje wyłącznie dochód z autoryzowanej pracy zdalnej. Inne kategorie dochodów (jeśli występują) podlegają standardowym zasadom progresywnym.
D. United Nations Pensions Programme (UNPP)
Program niszowy adresowany do byłych pracowników organizacji systemu Narodów Zjednoczonych.
Emerytury ONZ są całkowicie zwolnione z opodatkowania na Malcie. Inne dochody zagraniczne przekazane na Maltę podlegają zryczałtowanej stawce piętnastu procent. Minimalny podatek wynosi dziesięć tysięcy euro (piętnaście tysięcy euro, jeżeli małżonek również jest beneficjentem programu).
Rozróżnienie statusu imigracyjnego i podatkowego — przypadek MPRP
Jednym z najczęstszych źródeł nieporozumień w doradztwie klientom jest Malta Permanent Residence Programme (MPRP).
MPRP stanowi program imigracyjny — przyznaje status pobytowy (golden visa), nie zaś preferencyjny status podatkowy. Posiadacz MPRP nie uzyskuje automatycznie stawki piętnastu procent. Podlega opodatkowaniu jako rezydent zwykły (non-domiciled) według stawek progresywnych, chyba że dodatkowo złoży wniosek o włączenie do programu GRP.
W 2025 roku progi finansowe MPRP uległy znaczącemu podwyższeniu: wymagane aktywa to pięćset tysięcy euro, minimalna wartość zakupu nieruchomości to trzysta siedemdziesiąt pięć tysięcy euro, minimalny czynsz najmu to czternaście tysięcy euro rocznie.
MPRP funkcjonuje zatem jako produkt premium zapewniający prawo pobytu, podczas gdy GRP/TRP pozostają instrumentami optymalizacji podatkowej. Klienci poszukujący obu elementów muszą aplikować do obu programów odrębnie.
Rezydencja podatkowa osób prawnych — zarys
Dla kompletności analizy kategorii rezydencji należy wspomnieć o zasadach dotyczących podmiotów korporacyjnych.
Spółka zarejestrowana na Malcie jest z mocy prawa rezydentem podatkowym i posiada maltański domicyl. Podlega opodatkowaniu od dochodu światowego.
Spółka zarejestrowana za granicą staje się maltańskim rezydentem podatkowym, jeżeli jej zarząd i kontrola (management and control) sprawowane są z Malty. Taka spółka podlega opodatkowaniu wyłącznie od dochodów ze źródeł maltańskich oraz dochodów zagranicznych przekazanych na Maltę — analogicznie do reżimu non-domiciled dla osób fizycznych.
W 2025 roku Malta kontynuuje rygorystyczne podejście do weryfikacji substancji ekonomicznej, zapewniając zgodność z międzynarodowymi standardami ATAD. Projekt dyrektywy ATAD 3 (Unshell) pozostaje na poziomie unijnym w zawieszeniu, co nie zmienia jednak praktyki maltańskich organów podatkowych wymagających rzeczywistej obecności zarządczej.
Rekomendacje strategiczne
A. Osoby o wysokich dochodach przekazywanych na Maltę
Dla osób planujących przekazywanie na Maltę dochodów przekraczających sto tysięcy euro rocznie programy GRP lub TRP oferują matematyczną przewagę. Zryczałtowana stawka piętnastu procent jest korzystniejsza niż marginalna stawka trzydziestu pięciu procent w systemie progresywnym.
Próg opłacalności: przy minimalnym podatku piętnastu tysięcy euro program staje się korzystny przy przekazach przekraczających sto tysięcy euro (piętnaście procent od stu tysięcy równa się piętnastu tysiącom).
B. Osoby zamożne o niskich bieżących dochodach
Dla osób dysponujących znacznym majątkiem, lecz ograniczonymi bieżącymi dochodami, rezydencja zwykła pozostaje rozwiązaniem preferowanym. Finansowanie życia z przekazów kapitałowych (niestanowiących dochodu) lub ze zwolnionych z opodatkowania zagranicznych zysków kapitałowych pozwala na efektywne obciążenie zerowe lub ograniczone do podatku minimalnego pięciu tysięcy euro.
C. Pracownicy zdalni
Dla osób wykonujących pracę zdalną na rzecz zagranicznych pracodawców Nomad Residence Permit ze zwolnieniem przez pierwsze dwanaście miesięcy i następczą stawką dziesięciu procent stanowi najbardziej efektywną ścieżkę. Rozwiązanie to eliminuje złożoność programów GRP/TRP i związane z nimi minimalne progi podatkowe.
D. Emeryci
Malta Retirement Programme z minimalnym podatkiem siedmiu tysięcy pięciuset euro i stawką piętnastu procent stanowi atrakcyjną opcję dla emerytów otrzymujących świadczenia z zagranicznych systemów emerytalnych. Warunek siedemdziesięciu pięciu procent dochodu z emerytury wymaga jednak weryfikacji przed aplikacją.
Między teorią a praktyką leży ocean szczegółów
Przedstawiona powyżej struktura opisuje zasady systemu resident non-domiciled w ich najczystszej, najbardziej korzystnej formie. Rzeczywistość implementacji jest znacznie bardziej złożona i pełna raf podatkowych, które mogą zatopić nieostrożną strategię. Zasada źródła dochodu (source rule), kwalifikacja usług profesjonalnych świadczonych zdalnie z Malty, doktryna management and control dla zagranicznych struktur korporacyjnych, interpretacje Commissioner for Revenue dotyczące faktycznej lokalizacji wykonywania pracy, wymogi substancji ekonomicznej dla zagranicznych podmiotów, ryzyka związane z permanent establishment – to wszystko wymaga precyzyjnej analizy prawnej i często wymusza zastosowanie zaawansowanych struktur korporacyjnych wykraczających daleko poza indywidualny status non-dom.
Ale jest jeszcze bardziej fundamentalny problem, który dotyka samej istoty opisanej strategii: czy można zmienić główny ośrodek interesów życiowych bez zmiany domicylu?
Opisana luka między systemami opiera się na założeniu, że można jednocześnie:
- Przenieść centrum interesów życiowych na Maltę (żeby przestać być rezydentem podatkowym w kraju pochodzenia)
- Zachować domicyl w kraju pochodzenia (żeby korzystać z maltańskiego opodatkowania remittance basis jako non-domiciled)
Problem polega na tym, że oba te pojęcia – choć pochodzą z różnych systemów prawnych – w dużej mierze mierzą to coś podobnego: intensywność związku danej osoby z krajem. Warto tu zwrócić uwagę choćby na włoski wyrok Cassazione n. 21695/2020, który zademonstrował, jak status resident non-domiciled może być użyty przeciwko podatnikowi. Piosenkarz przeniósł się do Wielkiej Brytanii i uzyskał status UK resident non-domiciled, który – zgodnie z brytyjskim remittance basis principle – oznaczał opodatkowanie tylko dochodów lokalnych i sprowadzonych do UK, pozostawiając zagraniczne dochody poza brytyjskim opodatkowaniem. Włoski fiskus wykorzystał ten fakt jako argument, że podatnik nie dokonał rzeczywistego transferu rezydencji podatkowej, tylko stworzył konstrukcję unikową: skoro UK faktycznie nie opodatkowywała jego głównych dochodów z działalności artystycznej (wykonywanych głównie we Włoszech i innych krajach UE), to nie można mówić o rzeczywistej zmianie centrum opodatkowania. Cassazione wprost stwierdziła: „tale condizione [resident non-domiciled]… comporta che la tassazione include solo i redditi che siano prodotti in loco” (ten status… oznacza, że opodatkowanie obejmuje tylko dochody uzyskane lokalnie), uznając to za dowód braku faktycznego przeniesienia rezydencji.
Sąd odrzucił też argumentację podatnika opartą na art. 4 Konwencji Włochy-UK (tie-breaker), stwierdzając że skoro podatnik nie był rzeczywiście opodatkowany w UK jako resident (tylko jako non-domiciled z ograniczoną podstawą opodatkowania), to nie spełniał definicji „resident” w rozumieniu art. 4(1) Konwencji, który wymaga bycia „assoggettata a imposta nello stesso Stato” (podlegającym opodatkowaniu w tym państwie).
Podobnie orzekały sądy w Szwajcarii (sprawa 2C_835/2017), Niemczech (sprawa IX R 37/21) – opierając się na komentarzu do Konwencji Modelowej OECD oraz jego wykładni.
Każda faktyczna relokacja wymaga profesjonalnego doradztwa uwzględniającego konkretną sytuację – rodzaj działalności, strukturę klientów, lokalizację aktywów, istniejące zobowiązania korporacyjne. Malta oferuje również alternatywne ścieżki, takie jak Nomad Residence Permit z flat tax 10% na pracę zdalną, które mogą być bardziej odpowiednie dla określonych profili zawodowych.
Diabeł tkwi w szczegółach, a szczegóły te wymagają indywidualnej analizy.
Podsumowanie
Maltański system rezydencji podatkowej w 2025 roku oferuje spektrum możliwości dostosowanych do zróżnicowanych profili klientów. Od rezydencji zwykłej ze zwolnieniem zagranicznych zysków kapitałowych, przez programy zryczałtowane GRP/TRP/MRP, po dedykowany reżim dla cyfrowych nomadów — każda ścieżka odpowiada określonym potrzebom i okolicznościom.
Kluczowe znaczenie dla prawidłowego doradztwa ma rozróżnienie między statusem imigracyjnym (MPRP jako golden visa) a statusem podatkowym (GRP/TRP jako instrumenty optymalizacji). Połączenie obu elementów wymaga odrębnych aplikacji i spełnienia odmiennych kryteriów.
Fundamentem maltańskiej atrakcyjności pozostaje zasada remittance basis ze zwolnieniem zagranicznych zysków kapitałowych — konstrukcja pozwalająca osobom o odpowiedniej strukturze majątkowej na minimalizację obciążeń podatkowych przy zachowaniu rezydencji w jurysdykcji unijnej.
Niniejsza publikacja ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej. Wybór odpowiedniego programu rezydencji wymaga analizy indywidualnej sytuacji klienta.
